تو...

   بوسه ای برای ماه...

   و آخرین بدرود...

   هر از گاهی

   چند نقطه...

   بی کلام...

   ساده...

   پچ پچ...

   نخند...

      و آخرین لحظه ها ، چندی اشک از جنس خداحافظی...

   دستان ، تهی شده تنهایی

   چشمان نمناک و دل بیقرار و آتشکده

   صدا چه آرام می خواند نامم را

   نای تاب آوردن نیست

   مجال گریز می خواهم از وحشت اخرین شنیدن ها

   می خواهم نشکنم

   بغضم را در خفقان دلم خاموش می کنم

   نمی گویم خداحافظ...

        تنها به امید دیدار...

   خاطره هایم کجایند؟

   کاش نمی سوختم از آنچه محبت کردم

                                          و به تاراج بردند...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

   محبت کردم ، بی آنکه بدانم دل ندارد...

   احساس کردم ، بی آنکه بدانم احساس نمی داند...

   باختم بی آنکه بدانم برنده بود...

   غریبه بود و من آشنا خطابش کردم...

   اینک افسوس  ، تنها کلامم...

       کاش باور می کردم مردگان دل ندارند...