آنچه نوشتم بیداد دل تنهای من است.

   ناکام آنکه می خواند و می رود و می گذرد و می خندد

   و من بی تاب لحظه های خلوت خویشتنم.

   بگذار بگویند دیوانگان دل ندارند...

   دیوانگی مرا سهم رفتن خویش می خوانند.

            دریغ از آنکه خواندند  و تهمت عشقم زدند...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

   سکوت کن.

   بگذار بطان چشمه ،

   حیران ،

   چشم به گفتار تو باشند.

   اینجا،

   آب غریبستان است .

   برکه جایگاه خواب نیلوفر است .

   من و تو مسافریم.

                  خواب برکه را آشفته نسازیم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

   بیرون که میروی

   آسمان را با خود بردار.

   از کوچه باغ احساس رهگذر باش.

   دنیا را به دنیا و خدا را به خود واگذار.

   من به خدا خواهم گفت تو را رهسپار باشد ،

                                           هر جا که باشی...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ