می شکنم

            آرام...آرام...

           آهسته...آهسته...

 بغض فرو می رود

      در حنجره ای بسته.

 چشمان  ، بسته

       بگذار هر آنچه می خواهند بگویند

          حرفهای خیالی و تهی از بودن

                      ـ مر دم ـ

  آه که چه بیهوده

             ایشان

          ـ مردم ـ

 ریسمان می بافند

    ـ حرفهای پوچشان را ـ

                      ـ تهمت ـ

 چقدر دوریم از دریا

 چقدر خالی هستیم از آسمان

 چقدر ما دلخوشیم...!!!

 بگذارید اندکی دلخوش حرفهای نا خوش باشند

 نه برای خود که خوشایند است !!!

 بل برای من . تو . ما...

           نا خوشایند...

              بسی نا خوشایند...

                       ـ تهمت ـ