به خدا دنیا هیچ وقت سرمون منت نگذاشته واسه موندن.این ما هستیم که همیشه به خدا منت گذاشتیم واسه اشکهامون، درد دلهامون، حرفهامون و قصه غصه هامون.بی هم موندیم و یه عمر برای هم نوشتیم؛ اما قدر ندونستیم که تنها توی این لحظه های تنهایی ،خدا همیشه همراهمون بوده و ما ندیدیم و چه ساده نگار گذشتیم از همه زیباییهای خدا.فقط همیشه هوار زدیم خدایا کجایی؟چرا؟ و ؟؟؟؟؟!!!...  تو بگو وقتی که برای تو نوشتم تو چه ترانه می خواندی؟مگر نه آنکه دل من از صداقت خاطره ها می گفت؟و تو هنوز برای خود غزل رفتن می خوانی؟!! خدا را ندیدیم. کاش خود را اندکی به نازکی پر شاپرکی ببینیم...و اما هنوز این را خوب می دانم که خدا اینقدر بزرگ است که احساس را از دلهای سنگیمون پس نگرفته که هر از گاهی سر به خانه تنهایی هم می زنیم. چند صباحی نوشتم، نگاشتم، کتیبه ساختم، بر دل حک کردم، اما هر کار کردم تو را فراموش نکردم.برای تو نوشتم.پرنده ها را به عشق تو پر دادم.برای اثبات بودنم و احساسم از خود گذشتم.به تو رسیدم.اینجا بود که میون خلوت همه دغدغه های حرفهام، آروم آروم بیدار شدم . تو رو باور کردم.دو سال اومدم میون جمع شماها.روزای اول می ترسیدم از نوشتن، از گفتن، از اینکه واسه چی باید صداقت حرفهامو اینجا بگم؟اما دیدم اینقد توی این موندن تنهاییم واسه خدا نوشتم که دلش شکست و همه شما مهربونها رو بهم داد.امسال اومدم سالگرد بگیرم.سالگرد ارتحال حرفهام و تولد تمام احساسم.کفشهامو توی این دنیا در اوردم.بی امون زیر بارون بهونه گرفتم و مچاله کاغذهامو، توی کمدی دور انداختم.چتر بی کسی از سر برداشتم.نترسیدم از آسمون بی حیا ، که به قلب خسته ام نگاه کرد.شماها رو داشتم.دارم و خواهم داشت اگر لایق باشم.توی این سالگردم اوامدم یادی کنم از دل بارونی یکی از دوستان خوبم که نمی دونم واسه چی رنجیده و رفته و با وجود هزاران بار سر زدن هنوز نگفته که کجای کارم اونو رنجونده.اگه جایی کاری کاردم یا اونو رنجوندم(!!!!!) منو به همه بزرگی های خودش ببخشه.اومدم تا توی این سالگردم از دوست عزیزمون بگم( راز گل سرخم ) که رفت و با رفتنش یه طوفان به دلهامون زد که نتونیم جای خالیه این مهربون رو باور کنیم و خدا رو شکر می کنیم که بر گشت.خیر مقدم مجدد.باز هم خواستم توی این سالگردم از یه همراه بزرگوار بنویسم(پلاک)که ساده نوشت و می نویسه اما به حکم یه استاد با قلمی زیبا.از عارف مهربونم که یه دادش گل کنارم موند و با سایتهای زیباش کلی روحیه به ادم می ده.در کل اومدم باز هم توی این سالگردم تا بنویسم از همه کسانی که بودن و هستن و دوستشون دارم و بوسه به دستان مهربون همتون بزنم که این چند فصل رو باهام بودین.حرفامو خوندین و تحملم کردین.تنهام نگذاشتین و همیشه هم به حکم ادب، جای پاتون رو بوسه بارون کردم.اما توی این سالگردم اومدم تا باز بگم اگه خدا کمک کنه هنوز هستم ، می مونم تا اگه لایق باشم برای مهربونترین فرشته خدایی بنویسم که همیشه کلام شیرینش همدلم بوده و امیدم داده واسه نوشتن.واسه موندن.بودن و نرفتن.نتونستم اون جوری که لایقش باشه براش بنویسم اما همین چند خط رو هم که نوشتم به حکم صداقت نوشتم.نمی دونم چی شد اومد؟واسه چی موند؟چه بهانه ای به دلم زد که خواستم فقط برای اون بنویسم.هر چند کوتاه و ساده.شاید که خدا از همه دلتنگی هام خسته شده بود و دیگه حوصله نداشت تا به حرفام گوش کنه.پا روی حوصله گذاشت و بهم یه امید نشون داد که لحظه به لحظه جون دادنم رو خط زد و نترسید از فردایی که شاید بیاد و ما آدمها به حکم قسمت و تقدیر هزاران راه نرفته از هم دور باشیم.اومد واسه موندنم.واسه بهونه دادنم واسه اشکهام و همه حرفهام و من هنوز اونجوری که باید لایقش باشه نتونستم به پاس همه محبتهای بی دریغش و کلام شیرینش براش بنویسم و... بگم سپاسگذار.امیدوارم هر جا که هست خدا نگهدارش باشه.و همینجور محافظ همه شما خوبان که با حرفای قشتگتون کلی بهم جون دادین و شما هم باهام یار بودین.در هر صورت توی این سالگردم دست همه شما بزرگواران رو می بوسم و باور کنید که هیچ وقت مهرتون به دلم کمرنگ نمی شه و اسمتون تا به ابد توی آسمون زندگیم به یادگار می مونه.منتی هم به خدا ندارم.به روزگارم نیست که چرا این همه....؟؟؟در هر صورت با خدا هستیم و پادشاهی می کنیم و هر زمان که بی خدا شدیم هر آنچه خواستیم کنیم.امیدوارم هر جا که هستین شاد باشین و سلامت... به یاد دومین سالگرد خلوتم... ( نداو نرجس گلم، رهای عزیزم،فردین زیبا نوشتار، شهرام پسر خوبمون،آقا نیمای خوب،هبوط در کویر با وفا و همراه موندنی،آأقا مهدی ـ شاعر زیباییها ـ و ... و... و... باز هم توی این سیاه بازار بی کسی باهام یار می مونید؟...)