و من کلام را در آغوش باران وا نهادم...آسمان دلتنگ و من بی نای گریستن...        همه چیز مهیاست.ببار باران..ببار باران...ببار...        و دیر زمانی است که بارن با من آشناست        احساس دستان خود را با دیدن قطره های باران به پروانه ها می گویم.        اینجا میان دقیقه های معوج تنهایی،هرازان ابدیت،        به سراب دلکش همدلی رمیده می شوند.                       تصنیف باران را دیگر خیالی نیست.عطش بارش دارم        چقدر تفسیر تنهایی،تنهاست.تاریکی آسمان،منجمد عظمت باران می شود        و من هنوز می خواهم که آسمان ببارد.        چه کسی می داند که تنهایی من هم،میان قطره های باران        پی سایه رویایی مبهم خود می گردد؟آسمان در هم لولید.ابرها غریدند.        هر کدام سهم خویش از بودن را طلسم کردند.ماه و آفتاب به سهم نور        و زمین از میان همه دغدغه ها،باران را حریصانه می بلعید.        هر کدام بهر دلخوشی خود خندیدند و من باز تنها      به یاد انتظار در زیر باران قدم زدم و خواندم:ببار باران.ببار باران.ببار...                        چهار دیواری اتاق ـ لامپی سوسو کنان ـ خطوطی یادگاری بر قابی خاکی ـ           میز و صندلی و چند تیکه کاغذ بیگناه ـ فکر ـ خیالی واهی ـ قلب ـ دل ـ                                           انتظار ... و... من...                          و من محبوس شده زندانی بی نام و نشان              جرم من چیست؟! گناه من چیست؟! مجرمم؟! محبوسم؟!                                  جرم من همدلی با انتظار است...                                      این زندان را کسی نام و نشان ندارد.                                          کسی سراغ این خلوت ساکت و مرده نمی گیرد            و باز مثل همیشه تنها همدلم، انتظار است و انتظار است و انتظار...       اینجا میان کوهساران،طوفان اندرون خود را به دست بادهای وحشی غریبانه                                        می سپارم.از لحظه ها سراغ سلاله نور می گیرم.     اما گویا اینجا آستانه تاریکی است.باید از اندیشه هایم تابوتی بسازم.تبسم زنم.     نماز عشق بخوانم و تمام خاطراتم را طهارت دهم     و در ستاره ای تهی از موریانه،به خاک بسپارم...      در معراج شقایقها بایستم.با فاصله مناجات کنم.نامه ای به بال شاپرکی ببندم                   و او را پرواز دهم به سمت خدا.شاید از باغ انار همسایه            برایم در این محبس پیر تاریکی و بی کسی عظمت نور را آیتم دهد.          و من در عمق تاریکی خلوت خود از نردبان احساس بالا روم       چهار دیواری را به خلوتم وا گذارم.دستان خود را در دست انتظار رها کنم.       در باغ همسایه بنشینم و خواهم روایت کرد از خاطرات زندان بی کسی                                                             و غرور تاریکی و تاروپود خلوت.               اگر این قصه وا گویم کسی صداقت حرفهایم را باور می کند؟                  می دانم که می گویند:او خسته است و بدبخت...                بگذارید با هزاران افسوس در میان حد بی شمار لحظه ها،                        با انتظار خود قدری خلوت کند.آرام می شود                             و من باز به حبس خود باز می گردم.                 می دانم که اینجا هنوز انتظار تنها همدمم خواهد ماند...