باز دلواپس دلهره شبنم چشمانم،  چهره خود را به دامان سکوت شبگردی عاشق                                                             پناه می دهم.     در سایه افسون نگاه خسته ام ،                                         باغ رویا،                                تنها مسافر خسته پیچکها را برایم به یاد می آورد.     از شاخه های آویزان وهم ،     صدای پای آشنای تو ست که سکوت آب را می شکند      و چشمانم باز بر لب چشمه انتظار                                                         بهانه تو را دارند...