سلام می کنم به همه شما دوستان خوبی که تا حالا کنارم موندین و احساس کردم هنوز آدمیت می تونه مهربون باشه . هنوز خوبانی هستن که باور کنم میشه بهشون گفت:انسان..... توی این مدتی که تموم حرفامو برای تنها امیدم نوشتم خیلی ها باهام همراه شدن تا احساس تنهایی نکنم و ایمان پیدا کنم برای ادامه دادن و نوشتن برای کسی که می ستایمش.جا داره که از دوستان خوبم:اقای احمد سرابیان،عبدالله رضایی،عباس رضوان، کاظم اصغرزاده،آقای خلیل،خانم راحیل،و همراه همیشه مهربونم شاپرک خونه دلم و .... سپاسگذاری کنم.از همینجا دست همتون رو می بوسم.تا حالا نوشتم و یکی گفت چه جوری می نویسی که می شن شعر؟اما من شاعر نیستم.اینجا واژه ها،واژه می شوند و کلمات چه بیهوده در وادی گمنامی کاغذهایی پر از خاطره های خط خطی رنگ می بازند... باز یه روز دیگه کسی پرسید چند سالتونه؟به خودم که نگاه کردم دیدم در پشت کوه افکارم هستم و بر لب نهر خاطراتم نشستم.ماهیان خاطره هایم را به بازی می گیرم و به عکس خودم که در آب افتاده نگاه می کنم چه آسان گذر عمرم را می بینم... یکی از روزای دیگه کسی سوال کرد اهل کجام؟من زاده آن شهرم که وفا کارشان بود و عشق تنها برکت مقدس سفره شان.... آه خدایا باز روزی کسی اومد و تلنگر به شیشه تنهاییم زد و گفت:خاطراتم رو بگم.برای گفتن خاطراتم نشستم روبروی آیینه.اینجا بود که دیدم از میون چین و چروکهای صورتم آیینه، خاطراتم رو برام قصه می بافت ومن خواستم همشو فراموش کنم اما کاش ایینه هم فراموش می کرد.... حالا که داره عمر می گذره با خودم خلوت کردم . توی تنهاییم به آینده ای می اندیشم که امروز جوانیم را به رخ می کشم و فردا جوانیم را قاب خواهم گرفت و آنگاه تنها دیوار،همدل بیدلیم خواهد شد... شاید تا یه چند وقت آپ نکنم.اما منظورم تنها گذاشتن شما دوستان خوبم نیست بلکه می خوام کمی به خلوت گذشته خودم برگردم تا باور کنم که هنوز خدا دوستم داره که بهم اینچنین دوستان خوبی داد.بهتون سر می زنم.مخصوصا تو شاپرکم...       بی نهایت از لطف همتون سپاسگذار.به امید دیدار هر چه زودتر...

سلام به تو که از ورای کلبه فقیرانه دلم برای قاصدکهای تنهاییم    قصه می گویی.خواستم برات باز یه شعر از همه حرفهای دلم بنویسم    اما دیدم تموم حرفهای دلم به یه جا ختم می شه: انتهای قصه تنهایی                               من چشمان توست                          می ستایمت...

دیر روزگاری است که روزگار را ورق می زنم.                        از آن سوی آفتاب آمده ام.اسیر قلبم شده ام.                           من مانده ام و نگاه منتظر دلواپسی هایم.        دستانم را رو به کعبه دلم دراز می کنم.گویا چیزی را می خواهم بطلبم.                      آرام باش و ساکت.خدایم در همین نزدیکیهاست.                                      خیره بر گذر رهگذران.                   برای اندوه چشمانم،بغچه بیقراریهایم را پهن می کنم.                                    این سو آب،آن سو آیینه.          این سو لباسهای مندرس روحم و آن سو کفشهای ژنده جسمم.            چقدر راه به بیراهه رفته است.چقدر اینجا بوی غربت می آید.                خستگیهایم را باز در بغچه می ریزم.می زنم زیر بغل.                           می روم به فراسوی دیار بی کسی.            می گویند آنجا،آنجاست.می گویند آنجا،شهر فرشتگان است.                 می گویند آنجا،شهر خداست.تو هستی و خود خدا.                                           اما.... اما....       اما ترسم به دیار بی کسی رسم و آنجا خدا هم نباشد برای همزبانیم.                   پس تو باش و بمان برای لحظه های تنهاییم...

سوار بر قایقی،از روی سنگ ریزه های بیابان حیرت می گذرم .    نفسهایم شماره می زند.به دنبال تهمت عشق می روم.پایان روز نزدیک است.                                     با خود غزل وفا می خوانم.                      همچو شاخه ای گیلاس آویزان ،بر ریگهای بیابان،           سمج وار از پسران و دختران آفتاب،سراغ گمشده خود می گیرم.        انگشت اشاره به سوی لایزال دارند.و من از شاخه هاتی سیب و آلو،                                        ترنم آب می چینم.               می خواهم برایت سو غاتی از سنبل و شب بو بیاورم. ماه به پشته کوه سوار شده.سپر گرز آهنین به دست به جنگ با خورشید می آید                 و من هنوز یوحنا و داوود و یعقوب را سوگند می دهم                                 تا دستانت را به دستانم رسانند.                     روز باخت و ماه متکبرانه به قامت راسوها خندید.    قایق من،هنوز مانده بر دریای ریگها و شنها،همدم شلاق سیاهی بر سپیدی،                                       خیره به جای پای تو        به امید کشیدن تصویری از انبوه سرما که دستانت رونق گرمایم داد،                                        در راه مانده است...

بعد از تو ، محنتم ، نگاه به قاب چشمان توست                     که باپژمردگی نگاهت، خنجر بر غربت شهرم می زنی.                              باورت کردم که وسوسه عاشق شدنت،                            التهاب لحظه ها را ،مثل سفری صادقانه،                                      مطرود نگاه می داری.                                     باورت کردم که زمستان،                                 عکست را زیر باران نقاشی کرد.                       باورت کردم که بودنت بر دوش زمین سنگینی کرد                                                و تو                       سوار بر قالیچه بی فردایی با مهتاب همنشین شدی.               باورت کردم که شقایقها،عکست را از روی حوض آب،دزدیدند                                                و تو                         با نگاه معصومانه ات،شب گرد عاشقی شدی                         که اندوه چشمانت ،واژه گریه را سنتم ساخت                             و قصه تلخ خداحافظی را برای ابدیت،                                          دفتر شعرم کردی.                                            اما رفتنت را                                               هیچگاه                                             باور نکردم همیشه وقتی که سالگردش میاد، صدای بغضم رو می شنوم . با خودم می گم یک ساله دیگه اومد و رفت و برادرم نیومد.اون لحظه هست که اشکام جلوی چشام زانوی تمنای ریختن می زنن و با ز با خودم می گم:کاش قلبم رو هم با خودش برده بود تا اینقده چشم به انتظار برگشتش نمونم.... کاش خدا هیچ وقت فرشته های خوبش رو از زمین نمی برد تا دل کوچیک من برای یکی از اونها که برادرمه تنگ نشه... به بهانه سالگرد برادر عزیزم : وحید