گفتم: عشق اسبی است که هیچ گاه نمی تازد                       گفتی : عشق آهنگ موزونی است                       گفتم : به بی کلامی یک زبان                       گفتی : ترنم یک نگاه در زیر یک نگاه دیگر                       گفتم : عشق نهایت بی سرانجامی است                       گفتی : دست بافته من و توست                       گفتم :قماری است که نه حلالش را فهمیدیم نه حرامش را                       گفتی : حتی سکوتی است که کوچه هم آن را می فهمد                       گفتم : نه به ژرفای خیال راه دارد نه به تماشاخانه دل                       گفتی : بازتابی است از دو جسم                       گفتم : حرف است در تمام دروغها                       گفتی: هنوز خواستن یک دلیل است                       گفتم : سرا پا دل دادگی است                       گفتی : راهی است که با تو به منزلگه می رسد                       گفتم  : رفتن به ساهچال بی نهایتی هاست                       گفتی : همیشه بیقراری است                       گفتم  : هوای خفقان است در میان عطر نسترنها                       گفتی : عاشقی کتابی ننوشته شده است                       گفتم : نفس گریه را می برد                       گفتی : بریدن از همه رنجهاست                       گفتم : نه می شنود نه می گوید                       گفتی : سزاوار عمل است                       گفتم : وقتی لحظه ها با خیالش مسافر می شوند                       گفتی : با ترانه آن بر می گردند                       گفتم : ختم کلام زندگی است                       گفتی : سر اغاز بودن است                       گفتم  : بیا و بگذر                       گفتی : بیا و نشکن                       گفتم : فراموشم ساز                                گفتی : بیا تا میا فاصله من و تو                                         عشق تصمیم بگیرد...

می خوام براتون یه قصه بگم             یه قصه پر غصه بگم          یکی بود یکی نبود                            غیر از من و خدا هیچ کس نبود          من بودم و یه عالمه قصه نگفته شده       خدا بود و یه قصر پر ستاره                    من بودم و یه قطره اشک                         خدا بود و یه دریا          من بودم و یه تنهایی                                 خدا بود و یه محبوب          من بودم و یه نبود                                        خدا بود و یه وجود  این وسط یه کلاغ هم بود که داشت قصه تنهاییهای منو با خودش به خونش می برد.زیر گنبد کبود،یه شهر بود و یه دل تنهای من .بالا که رفتم ،اونجا توی آسمونا همش راست بود و دیدنیهایی که هیچ وقت ندیدی.پایین که اومدم، همش ماست بود و  دروغ.تزویر رویا.کلک و فریب.اما قصه من، تمامش راست بود.شب که شد، خواستم قصمو برای یه گوش بگم.اما دیدم چه زود خوابش برد.حتی قصه من رو هم نشنید.شاید خسته بود.بذار بخوابه.دوباره که شب شد، خواستم این بار برای شب بگم قصه غصه هامو ؛اما چه زود صبح شد.باز شب شد ،خواستم به ستاره ها بگم، اما یقینا قدرت ابر بیشتر شد.یه شب دیگه اومد.باز من موندم و قصه نگفته شدم.این بار اومدم یواشکی قصمو به ماه بگم ،اما آفتاب حریم حرمت لحظه هامو شکست.دیگه خسته شدم.گفتم یه شب دیگه.اون شب خوشحال بودم ،چون می خواستم قصمو به خواب بگم ،اما خوابم نمی برد.قصمو پیش خودم نگه داشتم ؛ولی یه روز می گم.می گم به همه اونهایی که می خواستم بگم و نشنیدن.اونوقت همه چه بی صدا می خوابن.همتون گوش کنین و چشماتونو ببندین.می خوام یه قصه بگم  یه قصه پر غصه بگم:       یکی بود یکی نبود                             غیر از من و خدا هیچ کس نبود       من بودم و یه عالمه قصه نگفته شده       خدا بود و یه قصر پر ستاره       من بودم و یه قطره اشک                         خدا بود و یه دریا       من بودم و یه تنهایی                                 خدا بود و یه محبوب       من بودم و یه نبود                                       خدا بود و یه وجود            قصه ما به سر رسید            کلاغه به خونش رسید                    رفتیم بالا خدا بود                اومدیم پایین بشر بود        قصه من حرف نبود         یه راز بود....