تو بودی و یک پنجره .یه گلدون بی گل و یه حوض.حوض بی ماهی و تو غرق در دنیای خیال.برای لمس غریبی ام، سرما را رهاورد آوردی.توی خوابم،ندونستم غریبه ای.توی نگاهت گم شده بودم.دستانم را به پیچکها ،پیوند دادی.کتاب خاطراتم ،ناتموم موند با رفتنت. ندونستم خواب من یه قصه بود ؟یه راز بود؟!!!!!!!!!  از لبخند یک کودک خواهم پرسید نشانیت را.قاصدکها،نامت را خواهند آورد و باد یادت را.برو.برو خاطره ها به یادت باشند و یاد من هنوز در در درک تو در خواب خواهد ماند.  خواهم پرسید از صبح دمیده،آیا تو بودی که به خواب من سرک کشیدی؟  شاپرکم،در کدام جاده و وادی انتظارت را نفس نفس زنم؟ تا وقتی که نبض ستاره به عشق ماه می زند،چشم به راه آمدنت خواهم ماند...

توی باور فرداها،        نگین یاس کبود شقایقها،                تنها همدم دیرینه کلام آخرینم خواهد بود.     پس از مرگ باورها ،         خواهم رسید به آن سوی دشت اقاقیا.                               به رویای نا تمام یک حقیقت.    آمدم تا با آمدنم     وسوسه نیلوفری عشق را                        تسلیم جرعه ای خاک کنم.   آمدم تا با آمدنم سنگفرش خیس اشکهایم،                                    تنها هوس خواندن قناری باشد.   خواهم برایت نوشت و نگاشت.   خواهم برایت سرود و قصه خواند از یک دل     از دلی به صداقت راستی.به وسعت یک نگاه.    بر بالای طاق آسمان                 روی بال ابرها،      روی تابناکی خورشید،              ستاره ها را مهمان می سازم     تا برای آمدنت    خوش یمنی ماه را طلسمت سازم.   کاسه ها را می شکنم و    زیر پیاله ها نهان می سازم  تا ضرب المثل کهن شوی  که بدانند آمدنت ،     صلیب عشق است و   آب پشت سر ریخته ای که               که آمدنت را به وجد می نشینم.

از اعماق شبی تاریک آمده ام.    آنجا که سکوت حسرت هلهله دارد.    آنجا که موریانه چوب را ،تنها دل خوشی خود می پندارد.    آنجا که شبگرد به دنبال آسمان پر ستاره می گردد.    آنجا که میان همه بهانه ها ،            باز هق هق گریه ها به اوج خود می رسد.   آنجا که خوب ابدیت را رویا می بیند،           و من با خودم،     در آن شب تب دار عهد بستم با ستاره ها و حرارت تب شب.    چیزی نمانده نازنینم    آنجا آنقدر کتابها را ورق زنم   ومیان همه خطها به دنبال دردها نگردم.   غصه ها را می سوزانم     و به عشق آمدنت    از همه آبها خواهم گذشت.    دلم به فردا خوش است    به فردایی که تو از پس لحظه ها بیایی   تا من در میان هیاهوی دلم   فدای خاک پای تو شوم    چشم به راه آمدنت خواهم ماند...

کاش در امتداد خاطره ها                 جایی برای به یادگار ماندن بود.       کاش در فرا سوی نگاهی                      قصه آشنایی                     راز جدایی نبود.       کاش در پی ندامت             تهمت متهمی نبود.      کاش با انتظار           لحظه های خواب       به سر می آمد.           تا باور کنیم فردا پاییزی دیگر در کار خواهد بود.      ای آسمان     کاش رسم زمانه این گونه نبود.     کاش من در روزگار      راز طفولیت را نمی دانستم      تا روزی جوانیم به من      مرهم رسیدن پیری را نوید دهد.     کاش از ازلیت           پایان ابدیتی نبود      کاش من              من نبودم      کاش برای لحظه ای زدن مژه ای بر هم       باورم می کردید     که من                    قصه نخوانده شده روزگارم.     باورم کن     غم غربت بی کسی ام را         بغض نشکسته صدایم را                   وراز نگفته بقایم را...

هر چه قلم بنویسد و هر چه تاریخ ورق بخورد، هنوز روزنه های شکسته ذهنم   در پی فضایی بی رنگ و گاهی خاکستری   به دنبال تو می گردد.  مرا به مرز واقعیت برسان، که چه در خیالم ، رویای حقیقتم دانستی.  تو را در آب دیدم همچو سراب، تو را عشق دیدم در هرزگی خیالم  و نگاه دیدم در تیرگی دلم  اما روح خسته من،  حریص تر از تشنگی کویر است.  خاک را با دستان خود فشردم تا شاید   از رگهای نباتان، خون جاری شود که به آن سوگند یاد کنم.  سوگند یاد کنم به عریانی گل ود،  و به سرودن آوازی حقیقی،  که می توان درخت را همبستر بی آلایش رود کرد  و نسترنها را همصحبت دیرین تاکستانها.  می توان خندید برای لحظه ای رقص بادبادک کودکی  و می توان گریید برای لحظه ای نشستن روی طاقچه کوچک تنهایی من...