یادم می یاد

    خاطرات کودکی ام از لابلای عکسهای ترک خورده

                                                         چکیده شد.

یادم می یا د

  روزی مدرسه سر آغاز حرف زدنم بود

                  و دوستان گلدان خاطراتم.

   یادم می یاد روزی قصه شکست و برد

     در من و تو به معنا رسید.

  یادم می یاد اشکهایم

    خط نامه ام شدند.

              نام تو سر آغاز لوح دفترم و یاد تو هدیه من به غرور خاک.

    یادم می یاد دست من در لابلای گیسوانت

                                ترانه قلب حقیقت را سرودند.

      چشم به راه آمدنت می مانم

                 که بشکنم ماتم را

                بیاویزم عشق را

                           از سر دریچه خاطرات سبزم.

    نامت را تلاوت می کنم با یاد موج

                که چه آرام در بستر گرم ساحل به اسایش می نشیند.

  یادم می یاد

    نخواهم برد تو را از یاد

که یاد من قامت غربت لحظه هایت است...

   قسمت آذر ۸۴ یادتون نره....

  خانه با تو گل می طراود

   و با تو درخت معنای رویش می پذیرد.

 با تو عطر یاس قیمتی می شود

                و اطلسها ندیم بهارم.

  با تو آشیان گنجشکان باور جاری رود را می فهمند.

  با تو غربت برای من عادت می شود .

   شمعدانیها پر گل تر از همیشه بی قرار آمدنت.

     با تو دلم می خواهد بنوازم آهنگ پر شور وصال را.

   با تو کوچه عمری سرشار از خاطره می شود

    و خانه شبها به آسمان می نگرد تا ستاره ها هم به خاطر آمدنت

                                                                         بیدار بمانند.

  با تو گلهای آفتاب گردان همدم همصحبتیهایم می شوند.

  شانه هایم در وجود تو معنای ایستادگی را تفسیر می کنند

        و بی تو

          دلم از همه این غربتها می گیرد...

     قسمت آذر ۸۴ فراموشت نشه...یه سری بزن...

  خدایا!

    واژه ها را گم کرده ام.به غریبی لحظه ها خزیده ام نمی دانم نهایت سرنوشتم به کدامین بیابان خواهد خزید یا به کدامین دره سرازیر خواهد شد؟

   همصحبت صدای کلاغها می شوم تا در وانفسای تکاپوی دلم خدایا تو بدانی که مرهمی بر زخم کهنه و دیرینه قلبم نیست.

  خدایا!

  می خواهم بگویم از آنچه دل بستم و شکست.از آنچه رخ خندیدم و اشک شد.خدایا! می خواهم حرفهایم را پیدا کنم تا گره گشای عقده های طومار شده دلم باشد.

می خواهم دستانم را میکده سازم اما دریغ که کس ندانست قدر می ناب وجودم را که از جرعه عاطفه نوشیدند ونوش دارویم را بعد از مرگم برایم هدیه آوردند...

خدایا!از این سنگینی غربت دلم می گیرد.می خواهم بنویسم از تو ای خدا.از تو هم گله دارم.از تو که قضا و قدری.از تو که رحمان و رحیمی.از تو که میان من و غم فاصله ای آفریدی به سر سوزنی نه به شایستگی یک گام.لحظه ای آرامش می خواهم.می خواهم نخوابم تا سحر گاهان شاهد ریزش اشکهایم باشند.می خواهم داد بی کسی ام را بر سر تو زنم.می خواهم با تو گویم.تو که فقط گوش شنوا و ناشنوایی.ملحدیم را به حکم بی سرانجامی سرنوشتم ببخش.دلم تنگ است .تنگ حتی برای شنای یک ماهی حوض.حتی برای رقص نور ماه.حتی برای شنیدن صدای خاموش قویها.حتی برای تنفس یک باور.میخواهم به گوشه عزلت خود بخزم و بنویسم و بنگارم نقش حکاکی شده سرنوشت خرامان شده ام را.خسته ام.خسته از دلنگرانیهایم .خسته از نداشتن امیدهایم که چه بی هدف ره به سوی نهایت بی امیدی سرک کشیدند.می خواهم باشم برای کلامم.برای کلامی که هیچگاه همصحبتی نیافت و در خاموشی تلنگر دیگران به مرگ کلام خویش بیاندیشم.

خدایا!

به راستی کجایی؟در گوشه های کدامین قصر و کاخ؟یا میخانه و دیر؟ یا معبد و کلیسایی گمنام؟یا گدا خانه ای و ویرانه ای؟یا کدامین گیاه و نبات؟کنج منزل کدامین عرب و عجم؟در میان کدامین وادی؟بر روی کدامین عرق سرد جبین؟ در میان کدامین حد فاصل روز یا شبی تاریک به تاریکی سرنوشت من تو را بیابم؟

امشب که می نویسم نه سیرم و نه سیراب.روضه خود را خود برای خود می خوانم .در عزای خود می گریم.مرثیه می سازم و بودنم را به سوگ می نشینم تا ارتحال ثانیه ها عمرم را هر چه زودتر به اتمام رسانند.می دانم اگر بخوابم باز صبحی دگر و طلوعی دگر.باز فاجعه سرنوشتی نوشته شده دگر.باز حکایت و روایتی نرانده شده دگر که من در فردایم آن را خواهم سرود.باز من خواهم بود و قصه من بودن.باز باور عطشم خواهد بود و رنج های به آخر نرسیده ام.باز صبورانه به فردایی اندیشم که ندانم سرنوشتم چه خواهد ریسید و من چه پنبه خواهم کرد؟باز در فردا راز نبودنم را روزی خواهند نوشت و آن وقت من دیگر من نخواهم بود و افسانه بودنم آخرین برگ ورق خورده دفترم خواهد شد...

        خدایا!

       امشب قدری با واژه ها خلوت کرده ام

       آمده ام به کلبه دلم سری بزنم

    خدایم خوابیده است و بندگانش در بستر آرامش برای رویاهایشان لالایی می خوانند.

   از آسمان تاب گیسوی ستاره می بافم به گردن تنهایی می آویزم.

    تنهایی را چه بنامم؟

                          دخترک یا پسرک؟

   بهتر است بگویم هیچ کدام.

   شاپرکها خوابیده.ماه خوابیده.زمین و آسمان هم خوابیده.

     اما من بیدار و دلم شیدا.

   آتش تنهایی دلم شعله به خرمن آرزوهایم می زند.

      در ژرفای یک خیال

      در گرداب تبلور یک رویا

            تکیه داده ام به دیوار بی کسی .

            چقدر اینجا بوی غربت می آید

   کاش در این شب بدون خنده ام بودی تا بغض کودکی ام را در آغوشت باز می کردم.

  کاش از کوچه بی نهایت فرداها برای اندوه وسعت تنهاییم با من می ماندی.....

                         با من بمان شاپرکم....

    شاپرکم باورم کن به نهایت آسمونا...

                     شانه هایت را می خواهم برای نمناکی چشمانم

                                     برای کرانه شوره زار دلم

                      می خواهم قدری سر بر شانه هایت گذارم

      قصه شاپری و شاپرک را برایم بگو  می خواهم به شکار ستاره ها روم

 آنجا که همزادم در افسانه جادوی بیداریم  روی شاخه باور افکارم صدایی می زند

                               من چشم بسته به آغوشت 

           تنها به ساحل بی مرز عطر نفسهایت مهاجرت خواهم کرد

                بگذار قدری شاپرکم سر بر روی شانه هایت گذارم

                                        خسته ام

                         از آن سوی شکستگی آمده ام

           گسسته از خواب شب به یاری غمهای دلم آمده ام

                  بگذار در لحظه های سرد زندگی ام

                              گرمای آغوشت

           تنها پاسخ سوالهای بی جوابم باشد... 

 دلم گرفته است.

    لمس انگشتانم را

                                   بر روی پوسته تاریکی شبی می کشم.

   از جاده ای خاک آلود سراغ سکوت غم را می گیرم.

    بوسه های داغم شعله سرکشی دارد

                                        و چشمم شب رنگ گریه.

  سینه ام حرارت تب یک زندگی و دلم دفتنی بدون سرودی نسروده.

    آوایی می آید .

    در این شوره زار دلم

              خود را اسیر قلب کوچکم می کنم.

  با خود به سختی راز می گویم

    گونه های تب دارم

            در پشت شیشه های پنجره ای بسته می لرزد.

    می خواهم نخوابم تا سحر

           تا جایی که ناله من مهر خموشی را برای ضربه های ساعت

                                                                        به زمان هدیه کند.

 تنها نشسته ام

                آن سوی آسمان

                              روی بالهای یک شاپرک

  نقش قدمهایم را با گلهای قالی با دیده ای محزون به یادگار می کشم

     صدایم را بشنو.  نیازم را بشنو.

   منم سایه ای بی خانه

    منم منجلاب بهانه        منم جهانی مملو از باد و باده

                                             منم شبی لبریز از ستاره و ستاره و ستاره.

     در شبستانی به خوابی برخوردم که خسته

                         خسته تر از من خسته

                                         پی یک گذشته و آینده می گردد.

     آرام باغهای میوه را از مرز واقعیت می پیماید

                                        تا به ورطه نور راه یابد.

     طنین رویاهایش

             افکنده از آیینه ای لبریز از نگاه می لغزد

                                      به آنجا که دهلیز نفسهای شتابان است

      نغمه اقاقی

                در آوای حزن انگیز بادی سرگردان

      پشت شکوفه ای نو رس

            قربانی یک سپیده می شود

            و من اندوه سینه ام را

                 به دنبال گمشده ام می فرستم

                                            تا پاسخ گوی دیوارهای اتاقم باشد....

              خدایا واژه ها را گم کرده ام

          نه ذهنم یارای یاری دارد نه دلم.

               ذهنم خالی از گذشته

        به حال و نه به آینده می اندیشد

     و دلم با تمام دغدغه های دل گرفتگی

  غرق و مدهوش در پی گمشده ای می گردد

      که روزی تپش قلبم با آن جان گرفت

                 خواهم مرد

                 خواهم رفت

              خواهم گذشت

    اگر صدای نفسش روزی در نفسهایم

                 پنهان شود...

                          صدای سوختن شمعی افکارم را مواج می کند

                   او چه برای سوختن زمان

                                         را بی صبرانه پیش می برد

                           و من چه بی تامل می خواهم در زمان 

                                                                   جا بمانم...

   دیشب روی اسکله ای رو به دریا

                       عکس ماه را نقاشی کردم

 خنکای نسیمی    چنگ در لابلای گیسوان پریشانم می انداخت.

  اشک آسمان حکایت تمام حرفهای نگفته ام بود.

   و خواب زمین در سکوتی وهمگین

                         مرا تا فردای رویاها می برد.

  دیشب جغدی شوم پی یک ویرانه

        تا صبح چشم به راه ماند و یک جیر جیرک 

  با خودش گفت و شنید

                         تا کس نداند حرفهای تنهاییش را.

 د یشب مثل شب یک ستاره

 چشمانم نا صبح سپیده درخشیدند.

ملودی یک تار شکسته را با تارهای تنیده یک عنکبوت پیله بسته

                                                                 همساز ساختم.

زیر نور ماه شاپرکی را ندیدم که برایم برقصد.

  فقط کفشدوزکی پرسه زنان در لابلای کوچه های برگ درختان

                  پی یک آشیان می گشت.

       چقدر اینجا صدای زمزمه سکوت می آید...

        به باور دریا رسیدم

   در لحظه ساحل غوطه ور شدم.

  امیدم را سوار بر قایق مواج کردم

                    بادبانش حسرت بود و ماه در آغوش آسمان زندانی.

  طناب بادبان آخرین بوسه ماه را به ستاره طلبید.

  حکمش مرگ بود و تنها امید ماه

                     صدای امواج آب بود و نگاه هراسان من.

  اینجا آخر قدرت سکوت ماه است.

  تهی شدم از لحظه های بودن

 صدای فرو ریختن خود را با مرگ ماه شنیدم.

اشکهایم آمیخته با خواب شب و شهر بغض ماه را بدرقه کرد.

 دست از گیسوی تابناک ماه بر کشیدم

 و سکوت را به حرمت خدا سوگند دادم  برای شفاعت ماه

 ماه چه در باغ کبود آسمان به دار آویخته شد

من ماندم و تبلور یک رویا

  من ماندم و خرمن سپید ستارگان

  من ماندم و شب و شبی خالی از ماه.

 در دوردستها

بادبادکی گریزان و سرگردان از بازی کودکانه

 مدهوش ساحل و محراب چهره من.

آیا او تواند جای خالی ماه آسمانم را لبریز از حس کند؟

احساس قلب تنهای خود را به دست باد می سپارم

ماه را می خواهم برای حرارت افسون گر چشمانم

این منم و لبخند ماه

 ثروت جهان را خواهم بخشید به آغوشتان

ماه را برای من بگذارید و بروید...